झणझणीत वास्तव

 झणझणीत वास्तव

मला एक गोष्ट कधीच समजली नाही की हे कलाकार किंवा अभिनेत्री असे काय करतात की त्यांना प्रत्येक चित्रपटासाठी 50 कोटी किंवा 100 कोटी मिळतात? ज्या देशात अव्वल शास्त्रज्ञ, डॉक्टर, अभियंते, प्राध्यापक, अधिकारी इत्यादींना वर्षाला 10 लाख ते 20 लाख रुपये मिळतात, त्या देशात एक चित्रपट अभिनेता वर्षाला 10 कोटी ते 100 कोटी रुपये कमावतो.

शेवटी तो काय करतो?

देशाच्या विकासात त्यांचे योगदान काय? शेवटी, तो काय करतो की त्याने फक्त एका वर्षात एवढी कमाई केली की देशातील सर्वोच्च शास्त्रज्ञ होण्यासाठी कदाचित 100 वर्षे लागतील!आज ज्या तीन क्षेत्रांनी देशाच्या नव्या पिढीला भुरळ घातली आहे ती म्हणजे चित्रपट, क्रिकेट आणि राजकारण. या तिन्ही क्षेत्रांतील लोकांची कमाई आणिप्रतिष्ठा सर्व मर्यादेपलीकडे आहे.

ही तिन्ही क्षेत्रे आधुनिक तरुणांचे आदर्श आहेत, तर त्यांच्या विश्वासार्हतेवर सध्या प्रश्नचिन्ह निर्माण झाले आहे.त्यामुळे ते देश आणि समाजासाठी निरुपयोगी आहे.बॉलीवूडमध्ये ड्रग्ज आणि वेश्याव्यवसाय, क्रिकेटमध्ये मॅच फिक्सिंग, गुंडगिरी आणि राजकारणात भ्रष्टाचार. या सगळ्यामागे पैसा हे मुख्य कारण आहे आणि हा पैसा आपणच त्यांच्यापर्यंत पोहोचवतो.आपलेच पैसे जाळून आपण आपलेच नुकसान करत आहोत. ही मूर्खपणाची उंची आहे.

70-80 वर्षांपूर्वीपर्यंत प्रसिद्ध कलाकारांना सामान्य मानधन मिळायचे.

30-40 वर्षांपूर्वीपर्यंत क्रिकेटपटूंची कमाईही विशेष नव्हती.

30-40 वर्षांपूर्वीपर्यंत राजकारणात एवढी लूट होत नव्हती.

हळूहळू त्यांनी आम्हाला लुटायला सुरुवात केली आणि आम्ही आनंदाने लुटत राहिलो. या माफियांच्या तावडीत अडकून आपण आपल्या मुलांचे आणि देशाचे भविष्य उद्ध्वस्त करत आहोत.50 वर्षांपूर्वीपर्यंत इतके अश्लील आणि फालतू चित्रपट बनत नव्हते. क्रिकेटपटू आणि राजकारणी इतके अहंकारी नव्हते. आज तो आपला देव (?) झाला आहे. आता त्यांना डोक्यावरून उचलून मारण्याची गरज आहे जेणेकरून त्यांना त्यांची स्थिती कळेल.एकदा, व्हिएतनामचे तत्कालीन राष्ट्राध्यक्ष हो-ची-मिन्ह भारतात आले असताना, भारतीय मंत्र्यांच्या भेटीत त्यांनी विचारले - "तुम्ही काय करता?"

हे लोक म्हणाले - "आम्ही राजकारण करतो."हे उत्तर त्याला समजू शकले नाही, म्हणून त्याने पुन्हा विचारले - "म्हणजे, तुझा व्यवसाय काय आहे?"हे लोक म्हणाले - "राजकारण हा आमचा पेशा आहे."

हो-ची मिन्ह जरा वैतागला आणि म्हणाला - "कदाचित तुम्हा लोकांना माझा अर्थ समजला नसेल. मी पण राजकारण करतो, पण व्यवसायाने मी शेतकरी आहे आणि शेती करतो. शेतीतूनच माझा उदरनिर्वाह चालतो. सकाळ संध्याकाळ मी माझ्या शेतात जातो. मी काम करतो. राष्ट्रपती या नात्याने मी दिवसा देशाची जबाबदारी पार पाडतो."जेव्हा हो-ची-मिन्हने पुन्हा तेच विचारले तेव्हा शिष्टमंडळातील एक सदस्य खांदे उडवत म्हणाला - "राजकारण हा आमचा व्यवसाय आहे."

याला भारतीय नेत्यांकडे उत्तर नव्हते हे स्पष्ट आहे. भारतातील 6 लाखांहून अधिक लोकांच्या रोजीरोटीला राजकारणाचा आधार असल्याचे नंतर एका सर्वेक्षणातून समोर आले. आज हा आकडा कोटींवर पोहोचला आहे.काही महिन्यांपूर्वी, जेव्हा युरोप कोरोनाने उद्ध्वस्त होत होता, डॉक्टरांना सलग अनेक महिने थोडीशी सुट्टीही मिळत नव्हती, तेव्हा एक पोर्तुगीज डॉक्टर रागाने म्हणाला - "जा रोनाल्डोकडे, ज्याला लाखो डॉलर्स देणार पाहण्यासाठी. मला फक्त काही हजार डॉलर्स मिळतात."

 देशात तरुण विद्यार्थ्यांचे आदर्श शास्त्रज्ञ, संशोधक, शिक्षणतज्ज्ञ नसून अभिनेते, राजकारणी, खेळाडू असतील, त्यांची स्वत:ची आर्थिक प्रगती होईल, पण देशाची कधीच प्रगती होणार नाही, यावर माझा ठाम विश्वास आहे.सामाजिक, बौद्धिक, सांस्कृतिक, सामाजिकदृष्ट्या देश नेहमीच मागासलेला राहील. अशा देशाची एकता आणि अखंडता नेहमीच धोक्यात राहील.

ज्या देशात अनावश्यक आणि असंबद्ध क्षेत्राचा दबदबा वाढत राहील, तो देश दिवसेंदिवस कमकुवत होत जाईल. देशात भ्रष्ट आणि देशद्रोही लोकांची संख्या वाढतच जाणार आहे. प्रामाणिक लोक उपेक्षित होतील आणि त्यांना कठीण जीवन जगण्यास भाग पाडले जाईल.प्रतिभावान, प्रामाणिक, कर्तव्यदक्ष, समाजसेवक, लढाऊ, देशभक्त नागरिक तयार करण्यासाठी आणि त्यांना प्रोत्साहन देण्यासाठी आपण वातावरण तयार केले पाहिजे.